ایام فاطمیه

سالروز شهادت دخت نبی مکرم اسلام حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) را به محضر فرزند برومندش حضرت ولی عصر(عجل الله تعالی فرجه) و مقام معظم رهبری وهمه مسلمانان و شیعیان جهان تعزیت وتسلیت عرض می نمایم.ان شاءالله با ظهور حضرت انتقام سیلی زده شده به صورت نازنینش و بین در و دیوار ماندن بانوی دو عالم و سقط شدن فرزندش را خواهیم گرفت.

غریبانه

دوستش داشتم، ناخودآگاه دوستش داشتم، بی‌آن‌که بدانم برای چه.
هربار از کنارش رد می‌شدم، قلبم توی سینه به درد می‌آمد. نبضم تندتر می‌زد. نمی‌دانستم چرا؟ نمی‌دانستم چه چیز میان من و اوست؛ تنها می‌دانستم اشتیاقی غریب مرا به سمت او می‌کشاند، اشتیاقی گنگ که از سرچشمه آن هیچ نمی‌دانستم.
میان کوچه بود، تکیه به یکی از دیوارهای قدیمی محل. با آن سادگی، عجیب‌میان هم‌نوعان آهنی‌اش دوام آورده بود. بعضی‌ها انگار با اکراه از کنارش رد می‌شدند، چپ چپ نگاهش می‌کردند؛ من اما بی‌تاب برای یک لحظه گذر از مقابلش بودم، بی‌تاب سادگی غریبانه‌اش، غریبانه ... غریبانه ... چقدر این صفت برازنده او بود. چقدر این غربت، در آن نمای چوبی آشنا بود؛ آشنای غریب. انگار آن دورها، خاطره‌ای، حادثه‌ای ... نمی‌دانم یک چیزی با او در ارتباط بود. چیزی که بیش‌تر از همه، تداعی غربتش عذابم می‌داد، چیزی که با ورود به آن کوچه و نزدیک به او، سایه محوش را روی ذهنم می‌انداخت.
با من بود، جدا نبود از من. آن شب توی صفحه تلویزیون بود که دیدمش، میان شعله‌هایی که دورش را گرفته بودند، خودش بود و غریب‌تر از خودش. خودش بود و آشناتر از آن که بود.
شعله‌ها زبانه می‌کشیدند، می‌سوخت و هم‌چنان ایستاده بود، همه‌جا پر از شکوفه‌های یاس بود، پر از شکوفه‌های خونی یاس. سواران سرخ پوش، شمشیر به دست، یاس‌ها را لگدمال می‌کردند. نمی‌خواست بگذارد یاس‌ها بیش‌تر از این لگدمال شوند. نمی‌خواست حتی دستی به گوشه آن چادر برسد. داشت می‌سوخت؛ غریبانه داشت می‌سوخت، غریبانه ... غریبانه ... بلند شدم. پا به کوچه گذاشتم. نمی‌دانستم چه می‌کنم؛ فقط می‌دانستم که باید بروم. از خیابان‌ها انگار فقط آن‌را که به او منتهی می‌شد می‌شناختم. تنها تصویر ذهنم او بود و آن یکی که خودش بود و نبود، آن یکی که میان شعله‌ها ... از خیابان‌ها گذشتم؛ از آدم‌ها، ماشین‌ها، ساختمان‌ها ... و از آن کوچه، ... نبود.
میان کوچه تکیه به دیوار قدیمی نبود. هرجا که دیدم نبود. با آن سکوت همیشگی‌اش نبود. با آن سادگی غریبانه‌اش نبود، تنها سرو صدای بلدزری می‌‌آمد که پشت دیوار قدیمی همه چیز را آوار می‌کرد داشت ویرانم می‌کرد. نیش‌خند درهای آهنی که شقیقه‌هایم را به درد آورده بود؛ ویرانم کرده بود.

منبع: محمع جهانی سبطین

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 24 فروردین 1391 توسط عمار تمدنی سیس

مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دَم جَرَس فریاد می دارد که بربندید محملها

شیخ مفید گوید:

به ناچار آن حضرت به همراه اهل بیت گرامی و اصحاب باوفایش در آن سرزمین فرود آمدند و حربن یزید نیز با سپاهیانش در مقابل آن حضرت، خیمه زدند.

چون حضرت نام کربلا را شنیدند، فرمودند:

«اللّهمّ انّى اعوذ بِکَ مِنَ الکَربِ و البَلاء» (خدایا! پناه مى برم بر تو از سختی و بلا)

ام کلثوم، دختر امام علی علیه السلام، به امام علیه السلام گفت:«ای برادر! در این وادی احساس عجیبی دارم و اندوه هولناکی بر دل من سایه افکنده است».

امام حسین علیه السلام خواهر را دلداری داد و آرام کرد.

خوارزمی گوید:

هنگامی که حسین علیه السلام وارد کربلا شد، برای یاران خود خطبه‌ای خواند و فرمود:

در همان روز عبیدالله بن زیاد نامه ای بدین مضمون برای امام حسین علیه السلام نوشت:

خبر ورود تو به کربلا رسید. من از جانب یزید بن معاویه مأمورم سر بر بالین ننهم تا تو را بکشم و یا به حکم من و حکم یزید بن معاویه بازآیی. والسلام.

وقتی امام علیه السلام نامه ابن زیاد را خواند، فرمود:

« لا اَفلَحَ قَومٌ اشتَرَوا مَرضاتِ المَخلوُقِ بِسَخَطِ الخالِق» (رستگار نشوند آن گروهی که خشنودی مردم را با غضب پروردگار خریدند).

بچه های قرن 21 بیایید ما هم حسینی زندگی کنیم و حسینی بمیریم.

اللهم اجعل محیای محیا محمد و آل محمد و مماتی ممات محمد و آل محمد

آپلود عكس

آپلود عكس

مترجم سایت